پل نیومن: کسی که میخواست محبوب مردم باشد

Dead_Girl · 10-04-2008

پل نیومن: کسی که میخواست محبوب مردم باشد

پل نیومن بازیگری توانا و انسانی وارسته در سن ۸۳ سالگی درگذشت. بر طبق گفته سخنگوی او این ستاره پرفروغ سینما روز جمعه در خانه اش در connecticut درگذشت. علت مرگ هم سرطان ریه اعلام شد و نیومن هم این اواخر اصرار بر این داشت که میخواهد در خانه خودش بمیرد.

او زندگی طولانی و فعالی را سپری کرد. او در بسیاری حوزه ها از جمله بازیگری، کارگردانی، مدافع حقوق بشر، فعال سیاسی، راننده مسابقه و مالک کمپانی غذای”نیومن” ظاهر شد.

بعد از گذراندن مدتی در جنگ جهانی دوم به عنوان توپخانه چی، نیومن شروع به خواندن درس بازیگری در کالج کنیون کرد و به سرعت خودش را به عنوان ستاره ای روی پرده سینما دید. کار او در برادوی در سال ۱۹۵۳ و بازی در نمایشنامه ای به اسم”گردش” شروع شد. او اخیرا به دنبال کارگردانی نمایشنامه ای بود به اسم”موشها و مردها” که به علت وخیم شدن بیماری اش و قادر نبودن به اجرای کار، ناتمام ماند.

در سال ۱۹۵۴ او اولین فیلمش را به اسم”جام نقره ای” بازی کرد و بعد از آن به مدت ۵۰ سال، نیومن به عنوان ستاره ای بی همتا و دوست داشتنی در هالیوود شناخته می شد. او یکی از ورثه مارلون براندو و دیگر دانش آموختگان اواخر دهه ۴۰ متد اکتورز به شمار می آید اما سبک بازیگری او بیشتر ناتورالیستی بود تا اینکه تحت تاثیر سبکی باشد. در اواسط حرفه اش او بیشتر نقش های ضد قهرمانانه بازی میکرد تا قهرمان. او این گذر را به سرعت با تبدیل شدن از یک جوان هوس باز به یک آدم جا افتاده در حرفه اش طی کرد.

او تقریبا ۶۰ فیلم در کارنامه اش دارد. نیومن نه بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد و برای بازی در فیلم”رنگ پول” به کارگردانی مارتین اسکورسیزی توانست آن را به دست بیاورد. او همچنین در سال ۱۹۸۶ برنده جایزه افتخاری آکادمی اسکار و در سال ۱۹۹۴ برنده جایزه بشر دوستانه ژان هرشالت شد. او ۵ فیلم را در مقام کارگردان ساخت که در چهار تای آنها همسرش”جوان وود وارد” در آن بازی دارد و در یکی از آنها به اسم”راچل راچل”(۱۹۶۸) همسرش نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن و نیومن نامزد بهترین کارگردانی شدند.

جدا از بازیگری، نیومن در نقش یک راننده، یک فعال سیاسی و همچنین مالک شرکت غذای”نیومن” موفق ظاهر شد. نیومن راننده بسیار ماهری بود. او در سال ۱۹۷۲ رانندگی را به صورت حرفه ای آغاز کرد و تا سال ۱۹۹۵ ادامه داد.

در سال ۱۹۸۲ او شروع به تولید مواد غذایی به اسم”خودِ نیومن”(newman’s own) کرد. این تولیدات شامل دستور تهیه سالاد مخصوصی بود که خودِ نیومن آن را درست کرده بود. او یک بار گفته بود که “چیز خجالت آور اینه که سالاد های من بیشتر از فیلم هام فروش داره”. تمام سود این شرکت که بالغ بر ۲۵۰ میلیون دلار بود، تماما به خیریه داده شد. و اکنون این شرکت نمایندگی های زیادی در سایر کشورها از جمله فرانسه، ایرلند، اسرائیل و … دارد.

چطور میتوانید بهترین نقش نیومن را انتخاب کنید؟ او با بسیاری از کارگردانهای صاحب سبک دنیا از جمله مارتین اسکورسیزی، سیدنی لومت، مارتین ریت، ریچارد بروکس، اوتو پریمنگر، آرتور پن، آلفرد هیچکاک، جورج روی هیل، رابرت التمن و برادران کوئن همکاری کرد.

او نقش جاودانه ای در فیلم “بوچ کاسیدی و ساندانس کید” (۱۹۶۹) همراه با همبازیش رابرت رد فورد داشت. آن دو بار دیگر در سال ۱۹۷۳ در فیلم “نیش” باز هم همبازی شدند. اولین نامزدی او برای اسکار از فیلم”گربه روی شیروانی داغ”(۱۹۵۸) شروع می شود. و از آن به بعد برای فیلم های “بیلیارد باز”(۱۹۶۱)، “لوک خوش دست”(۱۹۶۷)، “غیبت مالیس”(۱۹۸۴)، “رای”(۱۹۸۲)، “رنگ پول”(۱۹۸۶)، “هیچکس احمق نیست”(۱۹۹۴) و “راه تباهی”(۲۰۰۲).

آخرین فیلم عمده اش”راه تباهی” بود که در شیکاگو فیلمبرداری شد. او نقش رئیس یک باند تبهکار را بازی میکند و همبازی اش تام هنکس است. تام هنکس از بازی با او بسیار شگفت زده شده بود و جایی گفت”اوه خدای من! من در فیلمی بازی میکنم که مستقیما پل نیومن رو نگاه میکنم. این اتفاق چطور افتاد؟” او همچنین چند فیلم تلویزیونی و چند کار صدا پیشگی در پرونده اش دارد.

من او را چندین بار از نزدیک دیدم و خاطره انگیزترین آن «سال ۱۹۶۸بود در اکران “بوچ کسیدی و ساندس کید”. بله، چشم های او آبی است. خیلی آبی. او راحت بود و خوش مشرب. هنگام تماشای فیلم گهگاهی می خندید و بعضی اوقات هم جرعه ای آبجو می نوشید. او هیچ گاه محافظ شخصی نداشت و از مردم دور نبود و هیچ گاه هم از شهرتش سو استفاده نکرد. یکی از دلایلی که چرا او و وود وارد در connecticut زندگی می کردند این بود که یک زندگی راحت و معمولی داشته باشند و از فضای شلوغ هالیوود دور باشند.

بیننده ها با بازی او ارتباط خوبی برقرار می کردند. من در نقدی که بر لوک خوش دست نوشتم گفته ام که “آیا بازیگر دیگری غیر از پل نیومن می توانست این نقش را آنطور که او اجرا کرد بازی کند؟از ستارگان آن زمان قادر به انتخاب کسی نبودم. وارن بیتی؟ استیو مک کویین؟ لی ماروین؟ آنها بازیگران بزرگی بودند اما آن لبخند نیومن و چشم های آبی و معصوم نیومن را نداشتند. نگاه کنید به صحنه ای که او مادرش را طوری در آغوش میگیرد که می داند دیگر هرگز او را نمی بیند. یا به آخر تلخ فیلم جایی که او را”وحشیِ زیبا” خطاب میکنند. آیا می توانستند همین دیالوگ را برای لی ماروین به کار ببرند؟

نیومن سال ۱۹۲۵ در بلندیهای شاکر در اوهایو به دنیا آمد. از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۸ همسر جکی وایت بود. حاصل این ازدواج یک پسر بود به اسم اسکات و دو دختر به اسم های سوزان و استفانی. پسر او بر اثر مصرف بیش از اندازه مواد مخدر در سال ۱۹۷۸ مرد و بعد از آن بود که نیومن یک مرکز ترک مواد مخدر را تاسیس کرد. در سال ۱۹۵۸ او با جوان وود وارد ازدواج کرد. آن دو سه دختر به نام های النویر، ملیسا، و کلاری دارند.

نیومن بخاطر شکسته نفسی اش شهره بود. در کتابی که توسط لارنس جی کوئرک درباره نیومن نوشته شده است، جمله ای از نیومن آورده شده است که میگوید “دوست دارم بعد از مرگم از من به عنوان کسی که سعی بر آن داشت مردم را به همدیگر نزدیک کند و به عنوان جزئی از زمانه باشد، یاد شود. به عنوان کسی که میخواست نزد مردم محبوب باشد و از او به عنوان از خود راضی یاد نشود.”

منبع:سرزمین سینما

Dead_Girl · 10-04-2008

اسطوره ای که رفت: چند تصویر از پل نیومن

پل نیومن در ۸۳ سالگی و زمانی که در حدود یکسال است که از دنیای بازیگری و فعالیت های سینمایی خداحافظی کرده بود بعد از ظهر ۲۶ سپتامبر در منزل شخصی اش و در کنار اعضای خانواده اش درگذشت . به همین مناسبت تصاویری از او را برای زنده کردن یاد او در خاطر مرور می کنیم.

خانه پل نیومن در Westport در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ لحظات تلخی را پشت سر گذاشت. فوق ستاره افسانه ای سینما در این خانه در گذشت. او در بیش از ۶۰ فیلم سینمایی نقش آفرینی کرده و از ماندگارترین ها می توان به بازی او در فیلمهای، بوچ کسیدی و ساندس کید، نیش، لوک خوش دست و رنگ پول اشاره کرد که برای رنگ پول بعد از ۱۰ بار نامزدی اسکار این جایزه را برد.

پل نیومن و همسرش جوآن وودوارد برای عکاسان ژست میگیرند. آنها برای کنسرت کری ادواردز به سالن موسیقی رادیو سیتی در جولای ۲۰۰۴ به نیویورک رفته بودند.

Dead_Girl · 10-04-2008

پل نیومن و الیزابت تایلور در جریان مهمانی اسکار در سال ۱۹۹۲ در کالیفرنیا

نیومن در حال سخنرانی در حمایت ۵ ماهه انجمن بازیگران سینما و انجمن صنفی تلویزیون و هنرمندان رادیو،درسال۲۰۰۰ منهتن نیویورک

Dead_Girl · 10-04-2008

پل بازیگری که راننده مسابقه حرفه ای نیز بود در حال استراحت است تا آماده مسابقه شود.

پل نیومن و جولیا رابرتز در یک جشن خیریه در سال ۲۰۰۵

Dead_Girl · 10-04-2008

رابرت ردفورد و پل نیومن در نمایی از فیلم به یاد ماندنی بوچ کسیدی و ساندس کید

پل نیومن در حال تماشای مسابقات اتومبیلرانی

منبع: بخش سینمایی سایت یاهو

Dead_Girl · 10-04-2008

برادوی به احترام نیومن امشب خاموش است

نور تئاترهای برادوی، جایی که پل نیومن در سال ۱۹۵۳ در آن ستاره درخشان شد، امشب در سوگ همان ستاره، کم فروغ خواهد بود. اعلام شده است که تئاتر های برادوی در نیویورک، امشب به افتخار پل نیومن کم نور خواهد بود.
این بازیگر بزرگ هفته پیش در سن ۸۳ سالگی و در اثر سرطان درگذشت و در واقع آخرین حلقه اتصال سینمای امروز به سینمای کلاسیک از بین رفت.

payam69 · 10-04-2008

روحش شاد.............

:no::no::no:

(چقدم من واقعا به روح اينا اعتقاد دارم..............)

arash_ir00 · 10-04-2008

به طور عجیبی شخصیتش رو دوست داشتم
فیلم بوچ کسدی و... و نیش رو بارها دیدم و لذت بردم
واقعا حیف که رفت ای کاش میشد بعضی از این شخصیت ها عمر همیشگی داشتن

Dead_Girl · 10-04-2008

منم خیلی دوستش داشتم... آدم جالبی بود ...واقعا حیف شد... به قول آرش کاش این جور آدما عمر جاویدان داشتن...

Dead_Girl · 10-08-2008

به ياد پل نيومن
مرگ يك انسان خوب‌

نيومن عمر طولاني كرد و در سال‌هاي حياتش علاوه بر سينما در زمينه‌هاي ديگر نيز فعال بود. او علاوه بر بازيگري، كارگرداني سينما و تئاتر هم انجام مي‌داد، فعاليت‌هاي خيرخواهانه و انسان‌دوستانه‌اش بسيار همه‌جانبه و فراگير بود، فعاليت‌هاي سياسي انجام مي‌داد، در مسابقات اتومبيلراني شركت مي‌كرد و خوراكي‌هايي را هم با مارك «نيومنز اون» توليد مي‌كرد كه درآمد حاصل از آن را به افراد بي‌بضاعت اختصاص مي‌داد.
نيومن پس از آن كه در جنگ جهاني دوم حاضر شد، شروع به خواندن درس بازيگري در دانشكده «كنيونگ» كرد و خيلي سريع به ستاره صحنه تئاتر تبديل شد. فعاليت او در تئاتر «برادوي» از سال 1953 آغاز شد. او در تئاتر موفق «پيك‌نيك» بازي هم كرد. اخيرا هم در فصل بهار قرار بود نمايش «موش‌ها و آدم‌ها» را روي صحنه ببرد كه بيماري، اجازه اين كار را از او گرفت. نيومن در سال 1954 اولين فيلم سينمايي خود به نام «جام نقره‌اي» را ساخت كه البته بابت آن عذرخواهي هم كرد. نيومن بيش از 50 سال به عنوان يكي از محبوب‌ترين ستاره‌هاي هاليوودي حكمراني كرد. بندرت پيش مي‌آمد كه سرآمد ديگران نباشد. او يكي از وارثان «مارلون براندو» و ديگر بازيگران «متد»ي اواخر دهه 1940 بود، ولي به نظر مي‌رسيد كه او در بازيگري‌اش كمتر تابع سبك و متد خاصي است و بيشتر سعي مي‌كند بازي طبيعي از خودش به نمايش بگذارد. او در اواسط فعاليت حرفه‌اي‌اش بيشتر در نقش شخصيت‌هاي ضدقهرمان ظاهر شد تا قهرمان. او كه در ابتدا يك بازيگر جوان پرطرفدار بود، خيلي سريع به يكي از اشراف‌زادگان حرفه خود تبديل شد.

نيومن در حدود 60 فيلم بازي كرد. او 10 بار نامزد كسب جايزه اسكار شد كه البته فقط يك بار آن را (به خاطر بازي در فيلم «رنگ پول» 1986) به دست آورد. او همچنين در سال 1986 جايزه افتخاري اسكار و در سال 1994 جايزه انسان‌دوستي «جين هرشولت» را از آن خود كرد. نيومن 5 فيلم سينمايي هم ساخت كه بازيگر زن 4 تاي آنها همسر خودش «جوآن وودوارد» بود. فيلم «راچل، راچل» نيومن، نامزدي بهترين بازيگر زن را براي همسرش و بهترين كارگرداني را براي خود او به ارمغان آورد. نيومن و وودوارد برعكس رابطه‌هاي زناشويي بي‌دوام و از هم گسيخته رايج در هاليوود، 50 سال در كنار هم زندگي كردند.

نيومن در سال 1982 يك شركت توليد مواد غذايي با «مارك نيومنز اون» راه‌اندازي كرد. توليدات غذاي اين شركت سس سالاد و سس اسپاگتي (سالسا) و البته پف فيل بود. او در گفتگويي كه اوايل امسال با روزنامه تايمز انجام داده بود، گفت: «نكته شرم‌آور اين است كه درآمد توليد سس سالاد از درآمد تمام فيلم‌هايم بيشتر بوده.» تمام سود حاصل از فروش محصولات غذايي نيومن كه اخيرا از 250 ميليون دلار هم گذشته بود، صرف امور خيريه مي‌شد. او به همراه همسرش اردوگاه‌هايي را براي كودكان بيمار ايجاد كرد تا به پرستاري آنها بپردازد. نيومن كه از مخالفان جدي جنگ آمريكا در ويتنام بود در «ليست دشمنان» ريچارد نيكسون رتبه نوزدهم را داشت و اين را افتخار و دستاورد بزرگي براي خودش مي‌دانست.

آخرين نقش برجسته‌اي كه نيومن بازي كرد در فيلم «جاده تباهي» ساخته سال 2002 سام مندز بود. او در اين فيلم كه با تام هنكس همبازي بود نقش رئيس چماق به دست‌ها را بازي مي‌كرد. تام هنكس در مصاحبه‌اي به من گفته بود كه از حضور پرهيبت نيومن مي‌ترسيده است: «نمي‌تواني به سينما رفته باشي و از او نترسي. تماشاي فيلم‌هاي او جزو بهترين لحظات زندگي‌ام بود. همكار بودن با او كه ديگر يك چيز ديگر است...» اول اين كه او خيلي قدبلندتر از آن چيزي است كه فكر مي‌كنيد و دوم اين كه آن چشم‌هايش. وقتي اولين برداشت را در اولين روز فيلمبرداري داشتيم مي‌گرفتيم اصلا حواسم به كارم نبود؛ به خودم مي‌گفتم: «هي گاو! تو داري تو يك فيلم توي چشم‌هاي پل نيومن نگاه مي‌كني! چطور شد چنين اتفاقي افتاد؟».

نيومن در سال 2007 در مصاحبه‌اي با كانال ABC اعلام بازنشستگي كرد: «وقتي پير مي‌شويد حافظه‌تان ضعيف مي‌شود، اعتماد به نفست را از دست مي‌دهي، خلاقيتت را از دست مي‌دهي. بنابراين براي من اين قضيه ديگر تمام شده است».

نيومن همواره به دليل رفتار فروتنانه و متواضعانه‌اش معروف بود. او يك بار گفته بود كه مي‌تواند اين جملات را روي سنگ قبرش تصور كند: «در اينجا پل نيومن آرميده است، كسي كه ناكام از دنيا رفت چون چشمانش قهوه‌اي شدند.» در كتابي كه درباره پل نيومن منتشر شده است «لاورنس جي. موئرك» نويسنده كتاب به نقل از نيومن مي‌گويد: «دلم مي‌خواهد به عنوان كسي در ياد‌ها بمانم كه سعي كرد... سعي كرد بخشي از زمانه خود باشد، كسي كه سعي كرد به برقراري ارتباط بين آدم‌ها كمك كند، سعي كرد لطف و محبت به وجود بياورد، سعي كرد هر چه بيشتر انسان باشد. كسي كه از خود راضي نيست و كسي كه رفع تكليف نمي‌كند».

ديگران از پل نيومن مي‌گويند

نيومن نقش اصلي بيش از 50 فيلم را بازي كرده بود، ازجمله «سفر خروج»، «بوچ كسيدي و ساندنس كيد»، «حكم»، «نيش» و.« »Absence of malice نيومن در نيم قرن گذشته با مجموعه‌ بهترين كارگردان‌هاي هاليوود كار كرده بود، ازجمله آلفرد هيچكاك، جان هوستون، رابرت آلتمن، مارتين اسكورسيزي و برادران كوئن. اليزابت تيلور، اوران باكال، تام كروز، تام هنكس و معروف‌تر از همه رابرت ردفورد (در «نيش» و «بوچ كسيدي») ازجمله همبازي‌هاي معروف او بودند. پل نيومن در فعاليت‌هاي انسان‌دوستانه سرآمد تمام همتايان خود بود و سود ده‌ها ميليون دلاري حاصل از توليد پف‌فيل را به بنگاه‌هاي خيريه اختصاص مي‌داد و چندين اردوگاه براي كودكان بيمار ايجاد مي‌كرد. پل نيومن از مخالفان جنگ آمريكا در ويتنام نيز بود. او كه در اواسط دهه 40 سالگي عمرش به موقعيتي افسانه‌اي رسيده بود در سال 1987 و با بازي در فيلم «رنگ پول» برنده جايزه اسكار شد.

«جاده تباهي» يكي از آخرين فيلم‌هاي به ياد ماندني پل نيومن بود كه با بازي درخشان خود در كنار تام هنكس نامزد اسكار بهترين بازيگر نقش مكمل شد. نيومن كه به رانندگي در مسابقات اتومبيلراني علاقه بسيار زيادي داشت يك بار در مصاحبه‌اي با مجله People گفته بود: «رانندگي با ماشين مسابقه‌اي بهترين راهي است كه من براي فرار از زباله هاليوود سراغ دارم».

منبع: شيكاگو سان تايمز
روزنامه جام جم

10-04-2008	#1 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	پل نیومن: کسی که میخواست محبوب مردم باشد پل نیومن: کسی که میخواست محبوب مردم باشد پل نیومن بازیگری توانا و انسانی وارسته در سن ۸۳ سالگی درگذشت. بر طبق گفته سخنگوی او این ستاره پرفروغ سینما روز جمعه در خانه اش در connecticut درگذشت. علت مرگ هم سرطان ریه اعلام شد و نیومن هم این اواخر اصرار بر این داشت که میخواهد در خانه خودش بمیرد. او زندگی طولانی و فعالی را سپری کرد. او در بسیاری حوزه ها از جمله بازیگری، کارگردانی، مدافع حقوق بشر، فعال سیاسی، راننده مسابقه و مالک کمپانی غذای”نیومن” ظاهر شد. بعد از گذراندن مدتی در جنگ جهانی دوم به عنوان توپخانه چی، نیومن شروع به خواندن درس بازیگری در کالج کنیون کرد و به سرعت خودش را به عنوان ستاره ای روی پرده سینما دید. کار او در برادوی در سال ۱۹۵۳ و بازی در نمایشنامه ای به اسم”گردش” شروع شد. او اخیرا به دنبال کارگردانی نمایشنامه ای بود به اسم”موشها و مردها” که به علت وخیم شدن بیماری اش و قادر نبودن به اجرای کار، ناتمام ماند. در سال ۱۹۵۴ او اولین فیلمش را به اسم”جام نقره ای” بازی کرد و بعد از آن به مدت ۵۰ سال، نیومن به عنوان ستاره ای بی همتا و دوست داشتنی در هالیوود شناخته می شد. او یکی از ورثه مارلون براندو و دیگر دانش آموختگان اواخر دهه ۴۰ متد اکتورز به شمار می آید اما سبک بازیگری او بیشتر ناتورالیستی بود تا اینکه تحت تاثیر سبکی باشد. در اواسط حرفه اش او بیشتر نقش های ضد قهرمانانه بازی میکرد تا قهرمان. او این گذر را به سرعت با تبدیل شدن از یک جوان هوس باز به یک آدم جا افتاده در حرفه اش طی کرد. او تقریبا ۶۰ فیلم در کارنامه اش دارد. نیومن نه بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد و برای بازی در فیلم”رنگ پول” به کارگردانی مارتین اسکورسیزی توانست آن را به دست بیاورد. او همچنین در سال ۱۹۸۶ برنده جایزه افتخاری آکادمی اسکار و در سال ۱۹۹۴ برنده جایزه بشر دوستانه ژان هرشالت شد. او ۵ فیلم را در مقام کارگردان ساخت که در چهار تای آنها همسرش”جوان وود وارد” در آن بازی دارد و در یکی از آنها به اسم”راچل راچل”(۱۹۶۸) همسرش نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن و نیومن نامزد بهترین کارگردانی شدند. جدا از بازیگری، نیومن در نقش یک راننده، یک فعال سیاسی و همچنین مالک شرکت غذای”نیومن” موفق ظاهر شد. نیومن راننده بسیار ماهری بود. او در سال ۱۹۷۲ رانندگی را به صورت حرفه ای آغاز کرد و تا سال ۱۹۹۵ ادامه داد. در سال ۱۹۸۲ او شروع به تولید مواد غذایی به اسم”خودِ نیومن”(newman’s own) کرد. این تولیدات شامل دستور تهیه سالاد مخصوصی بود که خودِ نیومن آن را درست کرده بود. او یک بار گفته بود که “چیز خجالت آور اینه که سالاد های من بیشتر از فیلم هام فروش داره”. تمام سود این شرکت که بالغ بر ۲۵۰ میلیون دلار بود، تماما به خیریه داده شد. و اکنون این شرکت نمایندگی های زیادی در سایر کشورها از جمله فرانسه، ایرلند، اسرائیل و … دارد. چطور میتوانید بهترین نقش نیومن را انتخاب کنید؟ او با بسیاری از کارگردانهای صاحب سبک دنیا از جمله مارتین اسکورسیزی، سیدنی لومت، مارتین ریت، ریچارد بروکس، اوتو پریمنگر، آرتور پن، آلفرد هیچکاک، جورج روی هیل، رابرت التمن و برادران کوئن همکاری کرد. او نقش جاودانه ای در فیلم “بوچ کاسیدی و ساندانس کید” (۱۹۶۹) همراه با همبازیش رابرت رد فورد داشت. آن دو بار دیگر در سال ۱۹۷۳ در فیلم “نیش” باز هم همبازی شدند. اولین نامزدی او برای اسکار از فیلم”گربه روی شیروانی داغ”(۱۹۵۸) شروع می شود. و از آن به بعد برای فیلم های “بیلیارد باز”(۱۹۶۱)، “لوک خوش دست”(۱۹۶۷)، “غیبت مالیس”(۱۹۸۴)، “رای”(۱۹۸۲)، “رنگ پول”(۱۹۸۶)، “هیچکس احمق نیست”(۱۹۹۴) و “راه تباهی”(۲۰۰۲). آخرین فیلم عمده اش”راه تباهی” بود که در شیکاگو فیلمبرداری شد. او نقش رئیس یک باند تبهکار را بازی میکند و همبازی اش تام هنکس است. تام هنکس از بازی با او بسیار شگفت زده شده بود و جایی گفت”اوه خدای من! من در فیلمی بازی میکنم که مستقیما پل نیومن رو نگاه میکنم. این اتفاق چطور افتاد؟” او همچنین چند فیلم تلویزیونی و چند کار صدا پیشگی در پرونده اش دارد. من او را چندین بار از نزدیک دیدم و خاطره انگیزترین آن «سال ۱۹۶۸بود در اکران “بوچ کسیدی و ساندس کید”. بله، چشم های او آبی است. خیلی آبی. او راحت بود و خوش مشرب. هنگام تماشای فیلم گهگاهی می خندید و بعضی اوقات هم جرعه ای آبجو می نوشید. او هیچ گاه محافظ شخصی نداشت و از مردم دور نبود و هیچ گاه هم از شهرتش سو استفاده نکرد. یکی از دلایلی که چرا او و وود وارد در connecticut زندگی می کردند این بود که یک زندگی راحت و معمولی داشته باشند و از فضای شلوغ هالیوود دور باشند. بیننده ها با بازی او ارتباط خوبی برقرار می کردند. من در نقدی که بر لوک خوش دست نوشتم گفته ام که “آیا بازیگر دیگری غیر از پل نیومن می توانست این نقش را آنطور که او اجرا کرد بازی کند؟از ستارگان آن زمان قادر به انتخاب کسی نبودم. وارن بیتی؟ استیو مک کویین؟ لی ماروین؟ آنها بازیگران بزرگی بودند اما آن لبخند نیومن و چشم های آبی و معصوم نیومن را نداشتند. نگاه کنید به صحنه ای که او مادرش را طوری در آغوش میگیرد که می داند دیگر هرگز او را نمی بیند. یا به آخر تلخ فیلم جایی که او را”وحشیِ زیبا” خطاب میکنند. آیا می توانستند همین دیالوگ را برای لی ماروین به کار ببرند؟ نیومن سال ۱۹۲۵ در بلندیهای شاکر در اوهایو به دنیا آمد. از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۸ همسر جکی وایت بود. حاصل این ازدواج یک پسر بود به اسم اسکات و دو دختر به اسم های سوزان و استفانی. پسر او بر اثر مصرف بیش از اندازه مواد مخدر در سال ۱۹۷۸ مرد و بعد از آن بود که نیومن یک مرکز ترک مواد مخدر را تاسیس کرد. در سال ۱۹۵۸ او با جوان وود وارد ازدواج کرد. آن دو سه دختر به نام های النویر، ملیسا، و کلاری دارند. نیومن بخاطر شکسته نفسی اش شهره بود. در کتابی که توسط لارنس جی کوئرک درباره نیومن نوشته شده است، جمله ای از نیومن آورده شده است که میگوید “دوست دارم بعد از مرگم از من به عنوان کسی که سعی بر آن داشت مردم را به همدیگر نزدیک کند و به عنوان جزئی از زمانه باشد، یاد شود. به عنوان کسی که میخواست نزد مردم محبوب باشد و از او به عنوان از خود راضی یاد نشود.” منبع:سرزمین سینما __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#2 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	اسطوره ای که رفت: چند تصویر از پل نیومن پل نیومن در ۸۳ سالگی و زمانی که در حدود یکسال است که از دنیای بازیگری و فعالیت های سینمایی خداحافظی کرده بود بعد از ظهر ۲۶ سپتامبر در منزل شخصی اش و در کنار اعضای خانواده اش درگذشت . به همین مناسبت تصاویری از او را برای زنده کردن یاد او در خاطر مرور می کنیم. خانه پل نیومن در Westport در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ لحظات تلخی را پشت سر گذاشت. فوق ستاره افسانه ای سینما در این خانه در گذشت. او در بیش از ۶۰ فیلم سینمایی نقش آفرینی کرده و از ماندگارترین ها می توان به بازی او در فیلمهای، بوچ کسیدی و ساندس کید، نیش، لوک خوش دست و رنگ پول اشاره کرد که برای رنگ پول بعد از ۱۰ بار نامزدی اسکار این جایزه را برد. پل نیومن و همسرش جوآن وودوارد برای عکاسان ژست میگیرند. آنها برای کنسرت کری ادواردز به سالن موسیقی رادیو سیتی در جولای ۲۰۰۴ به نیویورک رفته بودند. __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#3 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	پل نیومن و الیزابت تایلور در جریان مهمانی اسکار در سال ۱۹۹۲ در کالیفرنیا نیومن در حال سخنرانی در حمایت ۵ ماهه انجمن بازیگران سینما و انجمن صنفی تلویزیون و هنرمندان رادیو،درسال۲۰۰۰ منهتن نیویورک __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#4 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	پل بازیگری که راننده مسابقه حرفه ای نیز بود در حال استراحت است تا آماده مسابقه شود. پل نیومن و جولیا رابرتز در یک جشن خیریه در سال ۲۰۰۵ __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#5 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	رابرت ردفورد و پل نیومن در نمایی از فیلم به یاد ماندنی بوچ کسیدی و ساندس کید پل نیومن در حال تماشای مسابقات اتومبیلرانی منبع: بخش سینمایی سایت یاهو __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#6 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست Mood	برادوی به احترام نیومن امشب خاموش است نور تئاترهای برادوی، جایی که پل نیومن در سال ۱۹۵۳ در آن ستاره درخشان شد، امشب در سوگ همان ستاره، کم فروغ خواهد بود. اعلام شده است که تئاتر های برادوی در نیویورک، امشب به افتخار پل نیومن کم نور خواهد بود. این بازیگر بزرگ هفته پیش در سن ۸۳ سالگی و در اثر سرطان درگذشت و در واقع آخرین حلقه اتصال سینمای امروز به سینمای کلاسیک از بین رفت. __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-04-2008	#7 (لینک مستقیم به این پست)
payam69 مدیر انجمن ادبیات تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: طهران نوشته ها: 2,614 تشکر از دیگران: 2,252 تشکر شده 1,869 بار در 982 پست Mood	روحش شاد............. :no::no::no: (چقدم من واقعا به روح اينا اعتقاد دارم..............) __________________ اي دوست اين روزها با هركه دوست مي شوم احساس مي كنم آنقدر دوست بوده ايم كه ديگر وقته خيانت است. ویرایش توسط payam69 : 10-04-2008 در ساعت 09:22 PM.

10-04-2008	#8 (لینک مستقیم به این پست)
arash_ir00 همكار انجمن گرافیک تاریخ عضویت: Sep 2008 محل سکونت: اهواز نوشته ها: 156 تشکر از دیگران: 451 تشکر شده 209 بار در 158 پست	به طور عجیبی شخصیتش رو دوست داشتم فیلم بوچ کسدی و... و نیش رو بارها دیدم و لذت بردم واقعا حیف که رفت ای کاش میشد بعضی از این شخصیت ها عمر همیشگی داشتن

10-04-2008	#9 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست	منم خیلی دوستش داشتم... آدم جالبی بود ...واقعا حیف شد... به قول آرش کاش این جور آدما عمر جاویدان داشتن... __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

10-08-2008	#10 (لینک مستقیم به این پست)
Dead_Girl مدیر انجمن فیلم ، سینما و تئاتر تاریخ عضویت: May 2008 محل سکونت: Hell's Highway نوشته ها: 2,430 تشکر از دیگران: 1,898 تشکر شده 2,050 بار در 1,097 پست	به ياد پل نيومن مرگ يك انسان خوب‌ نيومن عمر طولاني كرد و در سال‌هاي حياتش علاوه بر سينما در زمينه‌هاي ديگر نيز فعال بود. او علاوه بر بازيگري، كارگرداني سينما و تئاتر هم انجام مي‌داد، فعاليت‌هاي خيرخواهانه و انسان‌دوستانه‌اش بسيار همه‌جانبه و فراگير بود، فعاليت‌هاي سياسي انجام مي‌داد، در مسابقات اتومبيلراني شركت مي‌كرد و خوراكي‌هايي را هم با مارك «نيومنز اون» توليد مي‌كرد كه درآمد حاصل از آن را به افراد بي‌بضاعت اختصاص مي‌داد. نيومن پس از آن كه در جنگ جهاني دوم حاضر شد، شروع به خواندن درس بازيگري در دانشكده «كنيونگ» كرد و خيلي سريع به ستاره صحنه تئاتر تبديل شد. فعاليت او در تئاتر «برادوي» از سال 1953 آغاز شد. او در تئاتر موفق «پيك‌نيك» بازي هم كرد. اخيرا هم در فصل بهار قرار بود نمايش «موش‌ها و آدم‌ها» را روي صحنه ببرد كه بيماري، اجازه اين كار را از او گرفت. نيومن در سال 1954 اولين فيلم سينمايي خود به نام «جام نقره‌اي» را ساخت كه البته بابت آن عذرخواهي هم كرد. نيومن بيش از 50 سال به عنوان يكي از محبوب‌ترين ستاره‌هاي هاليوودي حكمراني كرد. بندرت پيش مي‌آمد كه سرآمد ديگران نباشد. او يكي از وارثان «مارلون براندو» و ديگر بازيگران «متد»ي اواخر دهه 1940 بود، ولي به نظر مي‌رسيد كه او در بازيگري‌اش كمتر تابع سبك و متد خاصي است و بيشتر سعي مي‌كند بازي طبيعي از خودش به نمايش بگذارد. او در اواسط فعاليت حرفه‌اي‌اش بيشتر در نقش شخصيت‌هاي ضدقهرمان ظاهر شد تا قهرمان. او كه در ابتدا يك بازيگر جوان پرطرفدار بود، خيلي سريع به يكي از اشراف‌زادگان حرفه خود تبديل شد. نيومن در حدود 60 فيلم بازي كرد. او 10 بار نامزد كسب جايزه اسكار شد كه البته فقط يك بار آن را (به خاطر بازي در فيلم «رنگ پول» 1986) به دست آورد. او همچنين در سال 1986 جايزه افتخاري اسكار و در سال 1994 جايزه انسان‌دوستي «جين هرشولت» را از آن خود كرد. نيومن 5 فيلم سينمايي هم ساخت كه بازيگر زن 4 تاي آنها همسر خودش «جوآن وودوارد» بود. فيلم «راچل، راچل» نيومن، نامزدي بهترين بازيگر زن را براي همسرش و بهترين كارگرداني را براي خود او به ارمغان آورد. نيومن و وودوارد برعكس رابطه‌هاي زناشويي بي‌دوام و از هم گسيخته رايج در هاليوود، 50 سال در كنار هم زندگي كردند. نيومن در سال 1982 يك شركت توليد مواد غذايي با «مارك نيومنز اون» راه‌اندازي كرد. توليدات غذاي اين شركت سس سالاد و سس اسپاگتي (سالسا) و البته پف فيل بود. او در گفتگويي كه اوايل امسال با روزنامه تايمز انجام داده بود، گفت: «نكته شرم‌آور اين است كه درآمد توليد سس سالاد از درآمد تمام فيلم‌هايم بيشتر بوده.» تمام سود حاصل از فروش محصولات غذايي نيومن كه اخيرا از 250 ميليون دلار هم گذشته بود، صرف امور خيريه مي‌شد. او به همراه همسرش اردوگاه‌هايي را براي كودكان بيمار ايجاد كرد تا به پرستاري آنها بپردازد. نيومن كه از مخالفان جدي جنگ آمريكا در ويتنام بود در «ليست دشمنان» ريچارد نيكسون رتبه نوزدهم را داشت و اين را افتخار و دستاورد بزرگي براي خودش مي‌دانست. آخرين نقش برجسته‌اي كه نيومن بازي كرد در فيلم «جاده تباهي» ساخته سال 2002 سام مندز بود. او در اين فيلم كه با تام هنكس همبازي بود نقش رئيس چماق به دست‌ها را بازي مي‌كرد. تام هنكس در مصاحبه‌اي به من گفته بود كه از حضور پرهيبت نيومن مي‌ترسيده است: «نمي‌تواني به سينما رفته باشي و از او نترسي. تماشاي فيلم‌هاي او جزو بهترين لحظات زندگي‌ام بود. همكار بودن با او كه ديگر يك چيز ديگر است...» اول اين كه او خيلي قدبلندتر از آن چيزي است كه فكر مي‌كنيد و دوم اين كه آن چشم‌هايش. وقتي اولين برداشت را در اولين روز فيلمبرداري داشتيم مي‌گرفتيم اصلا حواسم به كارم نبود؛ به خودم مي‌گفتم: «هي گاو! تو داري تو يك فيلم توي چشم‌هاي پل نيومن نگاه مي‌كني! چطور شد چنين اتفاقي افتاد؟». نيومن در سال 2007 در مصاحبه‌اي با كانال ABC اعلام بازنشستگي كرد: «وقتي پير مي‌شويد حافظه‌تان ضعيف مي‌شود، اعتماد به نفست را از دست مي‌دهي، خلاقيتت را از دست مي‌دهي. بنابراين براي من اين قضيه ديگر تمام شده است». نيومن همواره به دليل رفتار فروتنانه و متواضعانه‌اش معروف بود. او يك بار گفته بود كه مي‌تواند اين جملات را روي سنگ قبرش تصور كند: «در اينجا پل نيومن آرميده است، كسي كه ناكام از دنيا رفت چون چشمانش قهوه‌اي شدند.» در كتابي كه درباره پل نيومن منتشر شده است «لاورنس جي. موئرك» نويسنده كتاب به نقل از نيومن مي‌گويد: «دلم مي‌خواهد به عنوان كسي در ياد‌ها بمانم كه سعي كرد... سعي كرد بخشي از زمانه خود باشد، كسي كه سعي كرد به برقراري ارتباط بين آدم‌ها كمك كند، سعي كرد لطف و محبت به وجود بياورد، سعي كرد هر چه بيشتر انسان باشد. كسي كه از خود راضي نيست و كسي كه رفع تكليف نمي‌كند». ديگران از پل نيومن مي‌گويند نيومن نقش اصلي بيش از 50 فيلم را بازي كرده بود، ازجمله «سفر خروج»، «بوچ كسيدي و ساندنس كيد»، «حكم»، «نيش» و.« »Absence of malice نيومن در نيم قرن گذشته با مجموعه‌ بهترين كارگردان‌هاي هاليوود كار كرده بود، ازجمله آلفرد هيچكاك، جان هوستون، رابرت آلتمن، مارتين اسكورسيزي و برادران كوئن. اليزابت تيلور، اوران باكال، تام كروز، تام هنكس و معروف‌تر از همه رابرت ردفورد (در «نيش» و «بوچ كسيدي») ازجمله همبازي‌هاي معروف او بودند. پل نيومن در فعاليت‌هاي انسان‌دوستانه سرآمد تمام همتايان خود بود و سود ده‌ها ميليون دلاري حاصل از توليد پف‌فيل را به بنگاه‌هاي خيريه اختصاص مي‌داد و چندين اردوگاه براي كودكان بيمار ايجاد مي‌كرد. پل نيومن از مخالفان جنگ آمريكا در ويتنام نيز بود. او كه در اواسط دهه 40 سالگي عمرش به موقعيتي افسانه‌اي رسيده بود در سال 1987 و با بازي در فيلم «رنگ پول» برنده جايزه اسكار شد. «جاده تباهي» يكي از آخرين فيلم‌هاي به ياد ماندني پل نيومن بود كه با بازي درخشان خود در كنار تام هنكس نامزد اسكار بهترين بازيگر نقش مكمل شد. نيومن كه به رانندگي در مسابقات اتومبيلراني علاقه بسيار زيادي داشت يك بار در مصاحبه‌اي با مجله People گفته بود: «رانندگي با ماشين مسابقه‌اي بهترين راهي است كه من براي فرار از زباله هاليوود سراغ دارم». منبع: شيكاگو سان تايمز روزنامه جام جم __________________ no desperation no fear and no doubt [فقط كساني ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان)

ابزارهای موضوع	جستجو در موضوع
پرینت این صفحه / حالت نمایش بصورت پرینت شده ارسال این صفحه به ایمیل یک دوست یا خودتان	جستجو در موضوع: جستجوی پیشرفته